KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2016/19044 E., 2019/2673 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 14 Şubat 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
180 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü;
5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş,dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
Sanığın olay tarihinde daha önceden tanıdığı katılanın kuaför dükkanına giderek hanımı ile görüşme yapma bahanesiyle cep telefonunu istediği,katılanın da kısa bir süreliğine cep telefonunu sanığa verdiği, ancak sanığın telefonu katılana iade etmeden ayrıldığının anlaşıldığı olayda, katılanın suça konu cep telefonunun zilyetliğini suça sürüklenen çocuğa devrettiğinden bahsedilemeyeceğinden ve sanığın en başından beri kastının telefonu çalmaya yönelik olduğundan eylemin hırsızlık suçunu oluşturduğu nazara alınarak sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesiyle hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, hatalı hukuki nitelendirme ile eylemin aynı Kanun'un 157/1. maddesinde kaldığı gerekçesiyle yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2016/19044, K. 2019/2673, 14 Şubat 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama