Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/19091 K.2019/1732

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 23/09/2014 tarihli ve 2014/41 E, 2014/325 K sayılı gerekçeli karar başlığında sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'ın isimlerinin belirtildiği, yine gerekçe kısmında her iki sanığın da atılı hırsızlık suçunu işlediklerinin kabul edildiği, ancak hüküm kısmında temyiz dışı sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verildikten sonra, sanık ... hakkında hüküm kurulması yerine sehven temyiz dışı sanık ... hakkında ikinci bir mahkumiyet kararının verildiği, bu kararın temyiz edilmeden kesinleştiği, sanık ... hakkında ise 01/12/2014 tarihli ek karar ile mahkumiyet hükmü kurulduğu ve ek kararın sanık ... tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla;

mahkemenin 23/09/2014 tarihli ve 2014/41 E, 2014/325 K sayılı kararı hakkında mahallince kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği gözetilerek yapılan incelemede;