Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/19202 K.2019/3363

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ilişkin temyiz isteminin reddine dair 01/06/2016 tarihli ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği ancak temyiz edilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas olan Beyşehir 2.Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2014/583 Esas, 2015/54 Karar sayılı ilamının, infazının durdurularak kanun yararına bozma yoluna gidildiğinin anlaşılması karşısında, bahse konu ilamın akıbeti araştırılıp sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerektiği gözetilmeyerek eksik araştırma ile hüküm kurulması,