Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/19337 K.2016/17341

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...’ya yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz talepleriyle ilgili yapılan incelemede;

13/05/2015 tarihinde tebliğ edilen temyiz isteminin reddine dair 18/10/2012 tarihli ek kararı, 1412 sayılı CMUK’nın 315/2. maddesinde öngörülen bir haftalık temyiz süresi geçtikten sonra 02/09/2016 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Sanıklar ... ve ... hakkında müştekiler ... ve ...’ya yönelik hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından, kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

04/01/2010 tarihli olay yeri inceleme raporu ile aynı tarihli görgü tespit tutanağına göre; müşteki ...'nın ikametine oturma odasının penceresinin sivri uçlu sert aletle zorlanarak açılarak girildiğinin ve cam pencerenin kilit kısmında eziklerin bulunduğunun belirtilmesi karşısında tebliğnamedeki müşteki Fatih'e yönelik mala zarar verme suçuyla ilgili bozma düşüncesine katılınmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)İddianame içeriğine göre sanıklar hakkında tüm suçlar için 5237 sayılı TCK'nın 39. maddesinin uygulanması talep edildiği halde ek savunma hakkı verilmeden aynı Yasa'nın 37. maddesi uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2)Konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,