Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/2015 K.2018/7543

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık tüm aşamalarda atılı suçu tek başına gerçekleştirdiğini savunmuşsa da; görgü tanığının alınan beyanında sanığın bindiği araca yakın yerde bekleyen yüzünü montu ile kapatmış 17-18 yaşlarında bir erkek şahsın da aynı araca binerek, sanıkla birlikte hızlıca gittiklerini belirttiğinin anlaşılması karşısında;

sanığın suçu tanığın ifadesinde belirttiği bu şahıs ile birlikte işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş,

dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/03/2012 tarih ve 2012/131 Esas 2012/365 Karar sayılı, 15/03/2012 tarihinde kesinleşen ilamında iki ayrı suçtan hükümlülük kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerekirken, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan,