Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/3112 K.2018/8194

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunu temyiz dışı diğer sanık ile birlikte işlediği anlaşılmakla, sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 28/03/2006 günlü, 2006/116 Esas, 2006/190 karar sayılı, 05/04/2006 tarihinde kesinleşen ilamının, sanığın 18 yaşından küçükken işlediği suç nedeniyle mahkumiyetine ilişkin olup, TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka bir hükümlülük halinin de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASI, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasındaki “Sanığın Mersin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 28/03/2006 tarihli , 2006/116 esas ve 2006/190 karar sayılı ilamında yağma suçundan 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-d,35/2,31/3,62 maddeleri gereğince 1 yıl 15 gün hapis cezası aldığı, kararın 05/04/2006 tarihinde kesinleştiği, sanığın tekerrür süresi içerisinde yargılamaya konu suçu işlediği anlaşıldığından,