Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/3796 K.2018/8734

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan verilen kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen kararlara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK'nın 31/2. maddesi uyarınca hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu yönünden de suçun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediği hususunda uzman hekim raporu alınması gerektiği gözetilmeyerek, yalnızca hırsızlık ve mala zarar verme suçları nedeniyle alınan uzman hekim raporu ile yetinilmesi,

2- Suça sürüklenen çocukların müştekiye ait işyerinden 30,00 TL parasını çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda suça sürüklenen çocuklar hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanma koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,