Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/4453 K.2018/11907

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanıklar hakkında müştekiler ..., ..., ..., ..., ..., ... ve katılanlar ..., ..., ..., ..., ...'a karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanık ... müdafiinin ve sanık ...'ın temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Sanıklar hakkında müştekiler ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve katılanlar ..., ..., ..., ..., ...'a karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma(... yönünden sadece sanık ... yönünden) suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık ... hakkında müşteki ...'e karşı konut dokunulmazlığını bozma suçundan da dava açıldığı halde bu suçtan dolayı karar verilmediği belirlenmiş olup mahkemece zamanaşımı süresi içinde bu suçtan karar verilmesi mümkün görülmüş,konut dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında,

sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan verilen cezanın 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.