Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/5369 K.2018/15666

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına ve oluşa göre sanıkların suça konu eve aynı araçla birlikte geldikleri, sanık ...’ın araçtan inerek eve girdiği sırada sanık ...’ın araçla hareket halinde sanık ...’ı beklediği ve evden çıkmasından sonra gelip alarak birlikte olay yerinden uzaklaştıkları olayda sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek eyleme katılmaları nedeniyle sanık ... hakkında, atılı suçlardan 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine, aynı Kanun’un 39. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini;

konut dokunulmazlığının ihlali suçunun sanıklar tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanıklara konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen cezaların TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından;

ayrıca Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 143. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası yerine 2 yıl 13 ay hapis, 39. maddesi uyarınca ½ oranında indirilerek 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası yerine 1 yıl 7 ay 15 gün hapis, 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 1 yıl 3 ay 18 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 4 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayin edilmiş ise de.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 47/43 sayılı kararında açıklandığı üzere, yukarıda eleştiri konusu yapılan ve sanığın gerçekte alması gereken ceza miktarından daha az bir ceza almasına yol açan mahkeme uygulamasının sanığın lehine olması nedeniyle, bu yanılgılı uygulamada yapılan hatadan ötürü ikinci kez atıfet sağlayacak şekilde bozma yapılmasının adalet ve hakkaniyete uygun olmayacağı anlaşıldığından bozma nedeni yapılmamış.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01/02/2012 tarihli ve 2010/176 Esas, 2012/59 Karar sayılı ilamından dolayı sanık ...’in, Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09/05/2011 tarihli ve 2010/168 Esas, 2011/293 Karar sayılı ilamından dolayı sanık ...’ın mükerrir olduğu belirtilmiş ise de, anılan ilamlarda birden fazla mahkumiyet hükmü bulunduğundan, 5275 Sayılı Kanun'un 108/2.maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinden dolayı sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 143. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası yerine 2 yıl 13 ay hapis, 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 2 yıl 7 ay 7 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 2 yıl 7 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılıkların 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi uyarınca belirlenen 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 143. maddesi uyarınca ¼ oranında arttırılarak 2 yıl 13 ay 15 gün hapis, 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 2 yıl 7 ay 7 gün hapis ile cezalandırılmasına; ayrıca hüküm fıkralarından sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılarak;

sanık ... hakkında İnegöl 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 01/02/2012 tarihli ve 2010/176 Esas, 2012/59 Karar sayılı hırsızlık suçundan verilen 1 yıl 8 ay hapis cezası, sanık ... hakkında Bakırköy 7. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 09/05/2011 tarihli ve 2010/168 Esas,