Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/5737 K.2016/9823

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırı dikkate alınarak 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devamla hüküm kurulmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

1-Sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h. maddesi uyarınca belirlenen 5 yıl 1 ay hapis cezasından aynı Kanun'un 143/1. maddesi gereğince ½ oranında artırım yapılırken hesap hatası sonucu 7 yıl 7 ay 15 gün yerine 7 yıl 6 ay 15 gün hapis cezası olarak belirlenmesi,

2-İşyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, sanık savunmasında işyerine ... ile beraber girdiklerini belirtmesi karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanmaması,

3-Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, hüküm fıkrasında suçun konut dokunulmazlığının ihlali olarak hatalı yazılması,