Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/6008 K.2018/11930

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda verilen kararın sanığın, bilinen son adresi olan bozma öncesi sunmuş olduğu 13.07.2012 tarihli temyiz dilekçesinde bildirdiği “Etiler Mah....

Antalya” adresi yerine, doğrudan MERNİS adresine 15.01.2016 tarihinde tebliğ edildiği, bilahare cezaevine götürülmek üzere yakalandığı 09.02.2016 tarihinde karardan haberdar olduğu, sanık müdafii tarafından 10.02.2016 tarihli dilekçe ile infazın durdurulmasının talep edilmesi nedeniyle mahkemece 10.02.2016 tarihli ek kararla, “sanığın eski hale getirme talebi yerinde değilse de, eski hale getirme talebi kabul edildiği taktirde bu taleple ilgili değerlendirmenin Yargıtay Ceza Dairesince yapılması gerektiğinden talebin temyiz olarak kabulü ile dosyanın incelenmek üzere Yargıtay C.

Başsavcılığına gönderilmesine” karar verildiği anlaşılmış olup, doğrudan MERNİS adresine yapılan tebliğ işlemi usulüne uygun olmadığından sanık ve müdafinin temyiz istemlerinin öğrenme üzerine süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;