Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/6525 K.2018/7830

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığın 30/05/2014 tarihli dilekçesinde temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 30/06/2014 tarihli, 2013/99 E. – 2013/95 K. sayılı ek kararın yok hükmünde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen 05/11/2013 tarihli mahkumiyet hükmünün, sanığın duruşmada bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartıldığı, ancak tebliğ edilemeden iade edildiği, gerekçeli kararın sanığın MERNİS adresine 10/03/2014 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliğ edildiği, yapılan tebligatın Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 30 ve 31. maddeleri ile Tebligat Tüzüğünün 28. maddesine uygun olarak,

adresin kapalı olduğu ve sanığın adreste tanınmadığı belirtilerek ve sisteme kayıtlı adres şerhi de düşülerek mahalle muhtarına bırakıldığı ve haber kağıdının bina kapısına yapıştırıldığı ve tebliğnamede belirtilen ''en yakın komşu, varsa yönetici veya kapıcıya bildirme'' durumunun Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesinde belirtilen halin varlığı halinde söz konusu olacağının, adresin kapalı ve muhatabın tanınmaması sebebiyle tebellüğ imkansızlığının olması halinde ise, bildirimin yapılmasının gerekmediğinin anlaşılması karşısında, sanığın yokluğunda verilen ve 10/03/2014 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü,