Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2016/6896 K.2019/2390

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nın 116/4 maddesi gereğince doğrudan bir yıl hapis cezası yerine, önce 116/1 maddesi uygulanarak altı ay hapis cezası belirlendikten sonra 116/4. maddesinin uygulanması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanık hakkında soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeniyle aynı Kanun’un 168/1. maddesi yerine, 168/2 maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmesi uygulanan indirim oranı doğru olduğundan mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h, 143.,

168/1 maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması suretiyle 2 yıl 1 ay yerine, 1 yıl 13 ay hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 23/02/2012 günlü, 2011/117 Esas, 2012/31 karar sayılı, 03/03/2014 tarihinde kesinleşen ilamının, sanığın 18 yaşından küçükken işlediği suç nedeniyle mahkumiyetine ilişkin olup, TCK'nın 58/5. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydına göre tekerrüre esas başka bir hükümlülük halinin de bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında verilen cezanın TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,