Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/193 K.2017/1618

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan verilen 13/03/2013 tarihli beraat kararının katılan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 17/12/2014 tarih, 2014/18328 Esas ve 2014/30519 sayılı kararı ile bozulduğu, mahkeme tarafından 01/04/2015 tarihinde bozma kararına direnilmesi suretiyle yeniden beraat kararı verildiği, bu aşamadan sonra,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, 14/12/2016 tarihli, 2016/413 Esas ve 2016/1421 Karar sayılı kararıyla, 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesindeki düzenlemeye istinaden dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesi uyarınca yapılan incelemede, mahkemenin 01/04/2015 tarihli kararında bozma kararına direnilmesi suretiyle yeniden beraat kararı verildiği belirtilmesine rağmen direnme kararında,

daha önce Dairemiz denetiminden geçmemiş bulunan yeni gerekçeler gösterildiği ve gösterilen gerekçelere göre yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp yeni hüküm niteliğinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan TCK'nın 163/3. maddesindeki karşılıksız yararlanma suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, sanığın sorgusunun yapıldığı 01/09/2008 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,