Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/2865 K.2018/15914

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın aşamalardaki savunmalarında şikayetçiden alacağı olduğunu, olay günü de şikayetçiden alacağını istediğini ve parayı getir telefonu al dediğine dair savunması ve tanık ...'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde sanığın şikayetçiden alacağını istediğine dair beyanları karşısında; şikayetçiden, sanığa herhangi bir borcu olup olmadığı, aralarında alacak verecek meselesi olup olmadığının sorulması ile sanıktan da şikayetçiden olduğunu iddia ettiği alacağına ilişkin herhangi bir sözleşme, makbuz gibi belgesinin olup olmadığının sorulup neticesine göre sanığın eyleminin TCK'nın 144/1-b maddesindeki suçu oluşturup oluşturmadığı hususu tartışılarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininin gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Yapılacak araştırma sonucuna göre sanığın eyleminin TCK'nın 144/1-b. maddesi veya 141/1. maddesi kapsamında kalacağı gözetilerek, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 141/1. veya 144/1-b. maddelerinde düzenlenen suçların uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3- Kabule göre de;

Sanığın 20/11/2015 tarihli duruşmada hakkında lehe hükümlerin uygulanmasına dair isteğinin, 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesi uyarınca tayin olunan kısa süreli hapis cezasının seçenek tedbirlere çevrilmesi talebini de içerdiği halde, bu konuda olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi,