Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/315 K.2017/1436

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 19.11.2014 gün ve 2013/36007-2014/27298 sayılı bozma kararına karşı mahkemesince direnme kararı verilmesi üzere dosyanın gönderildiği Yüksek Ceza Genel Kurulu'nun 14.12.2016 gün ve 2016/846-1467 sayılı gönderme kararı ile dosyanın dairemize gönderilmesi üzerine 5271 sayılı CMK’nın 6763 sayılı Kanun ile değişik 307. maddenin 3. fıkrası uyarınca yapılan inceleme sonucu mahkemesince 30.04.2015 tarihli oturumda Yargıtay bozma kararının usul ve yasaya uygun olduğundan bahisle uyulmasına karar verildiği belirtildikten sonra, böyle bir karar verilmemiş gibi direnme kararı verilmesi yerinde değildir.

Mahkemece bozma kararına uyulmasıyla, bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi mahkeme açısından zorunluluk haline gelmiştir.

Mahkemenin Dairemizin bozma gerekçesinin yerinde olduğuna ilişkin kabulüyle bozmaya uyma kararı vermesi, bozma kararı doğrultusunda karar verilmesi zorunluluğunu doğurduğu halde eski hükümde usul ve yasaya aykırı şekilde direnildiğine belirtilmesi nedeniyle dairemizin bozma kararına karşı usulüne uygun şekilde direnme kararı verilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun müştekiye ait işyerine pencere camını sert cisimle kırıp içeri girerek anahtarları üzerinde olan çelik para kasasını açmak suretiyle gerçekleştirdiği eylemde, anahtarın kasanın üzerinde bulunması nedeniyle haksız yere ele geçirmeden bahsedilemeyeceği,kasanın kilitli olan diğer bölümlerinin ise hilti ile kırılmak suretiyle hırsızlık eyleminin işlendiğinin anlaşılması karşısında;

hırsızlık suçunun 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde belirtilen "Haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtarla ya da diğer bir aletle kilit açmak suretiyle" gerçekleştirildiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğu denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesi yerine aynı Yasa'nın 142/2-d maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,