Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/3348 K.2017/13256

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz istemine konu, 29/05/2013 tarihli, 2005/17 E. – 2013/243 K. sayılı kararın, adli tatil döneminde kalan 05/08/2016 tarihinde sanığa tebliğ edilmesi nedeniyle işlemeyen temyiz süresinin, 5271 sayılı CMK'nın 331/4. maddesi uyarınca 01/09/2016 tarihinde işlemeye başladığı ve sanık ...'ın 06/09/2016 tarihindeki temyiz isteminin süresinde olduğu ve suça sürüklenen çocuk ...'in 04/08/2016 tarihli dilekçesi ile "dosyasının onaylanmasına” karar verilmesi yönündeki isteğinin; “onama” yetkisi Yargıtay'a ait bulunduğundan, “temyizden vazgeçme” olarak değerlendirilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede,

Sanık ...'nin 09/03/2012, suça sürüklenen çocuk ...'in 18/03/2011 tarihinde talimatla alınan ifadelerinde duruşmalardan bağışık tutulmayı talep ettiklerinin anlaşılması karşısında, karar verilen duruşmada sanığın ve suça sürüklenen çocuğun hazır bulundurulmamak suretiyle CMK'nın 196. maddesine aykırı davranıldığına yönelik bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında üzerlerine atılı suçun 765 sayılı TCK'nın 493/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan bahisle kamu davasının açıldığı; ancak sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-d maddesinde, 765 sayılı TCK'nın ise 493/2-son maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan bahisle her iki kanun arasında lehe-aleyhe değerlendirilmesi yapılması, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğa 765 sayılı TCK'nın 493/2-son maddesinin uygulanması ihtimaline binaen ek savunma verilmesi,

bu maddedeki cezanın alt sınırının 8 yıl olması karşısında, 5271 sayılı CMK'nın 150/2-3 maddesine göre, 765 sayılı TCK'nın 493/2-son maddesinde düzenlenen suçtan dolayı yapılan kovuşturmada sanıklar ve suça sürüklenen çocuğa zorunlu müdafii atanmasının zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,