Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/3359 K.2019/388

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 2012/13-194 E-2012/243 K sayılı kararında da belirtildiği üzere, somut olayda müşteki her ne kadar sanığa suça konu arabasındaki cep telefonunu almak için arabanın anahtarını başlangıçta özgür iradesiyle teslim etmiş ise de; bu iradenin arabadan cep telefonunu almakla sınırlı olacağı, bu bağlamda sanık ile müştekinin arabasını teslimine ilişkin hukuksal anlamda bir zilyetliğin devrinden söz edilemeyeceği gözetildiğinde bu aşamadan itibaren arabanın anahtarını sanığın haksız olarak elinde bulundurduğunun kabulü gerektiğinden, sanığın üzerine atılı suçun 5237 sayılı TCK’nın 142/2-d maddesinde düzenlenen haksız yere elde bulundurulan anahtarla hırsızlık kapsamında değerlendirilmesi gerekirken, aynı Yasa'nın 141/1. maddesi gereğince hüküm kurulması,

2- Hırsızlık suçunun gece sayılan zaman diliminde (saat 19.15 sıralarında) işlendiğinin anlaşılması karşısında; tayin olunan cezanın TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Suça sürüklenen çocuğun yakalanmadan önce müştekiyi arayarak arabayı terk ettiği yeri göstererek iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, hakkında TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanma koşullarının oluştuğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,