Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/342 K.2017/1344

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay 22. CD'nin 08/09/2015 tarihli 2015/5523 Esas - 2015/3846 K. sayılı bozma kararına karşı mahkemesince direnme kararı verilmesi üzere dosyanın gönderildiği Yüksek Ceza Genel Kurulunun 14.12.2016 gün ve 2016/171 E.-2016/1929 K. sayılı gönderme kararı ile dosyanın dairemize gönderilmesi üzerine 5271 sayılı CMK’nın 6763 sayılı Kanun ile değişik 307. maddenin 3. fıkrası uyarınca yapılan inceleme sonucu, her ne kadar mahkemesince direnme kararı verildiği belirtilmiş ise de, direnme kararında bozmadan önce verilen kararda yer verilmeyen yeni gerekçeler gösterildiği ve bu itibarla mahkemenin verdiği kararın direnme kararı olmayıp bozmaya uyularak verilmiş bir karar olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Katılanın olay günü...

Bankası Yukarı Ayrancı Şubesi ATM’sinden 500 TL para çektikten sonra cadde üzerinde yürüdüğü sırada yanına yaklaşan sanığın, kendisini oğlunun arkadaşı doktor ... olarak tanıtıp oğluna 250 TL borcu olduğunu söyleyerek borcunu ödemek amacıyla katılana 300 TL para verip 50 TL'yi para üstü olarak aldığı, daha sonra parayı koymak bahanesiyle katılandan cüzdanını ve üzerindeki tüm parasını istediği, katılanın sanık tarafından kendisine verilen 300 TL para ile bankadan çektiği 500 TL parayı cüzdanıyla birlikte sanığa verdiği,

sanığın paraları cüzdana koyar gibi yapıp el çabukluğuyla içerisinden 600 TL parayı alıp cüzdanı katılana iade ettiği olayda, sanığın eyleminin TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek, aynı Kanun'un 142/2-b maddesi ile uygulama yapılması,