Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/3555 K.2019/3967

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen 03.05.2016 tarihli mahkumiyet hükmünün, duruşmada bildirdiği bilinen son adresine tebliğe çıkartılması gerekirken doğrudan MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliğe çıkartıldığının anlaşılması karşısında, yapılan tebligatın geçersiz olduğu,

suça sürüklenen çocuğun öğrendiği tarih esas alınmak suretiyle 27.06.2016 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek ve 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması halinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi halinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı,

dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuk bakımından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.07.2014 tarihi itibariyle duran zamanaşımının kesinleşen sonraki mahkûmiyete konu suçun işlendiği 09.11.2014 günü yeniden işlemeye başladığı belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddeleri uyarınca hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının, 05.08.2009 olan suç tarihi ile 03.05.2016 olan ikinci hükmün verildiği tarih arasında gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,