Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/4237 K.2019/5098

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya kapsamı ve müştekinin aşamalardaki beyanına göre, sanıkların müştekiye ait kapıları kilitli olmayan ve kontak anahtarı üzerine olan kamyonetini çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

2- 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıkların müştekinin iş yerine gelerek önce yağ alımı için anlaşıp yağları müştekinin kamyonetine yükledikleri sonra da yağları Ars Taş kooperatifine boşaltıp,

kilitli olmayan kamyoneti de orada bırakıp ödeme işlemi için Akbank'a gittikleri ve bu sırada sanığın müştekinin arkasını dönmesinden yararlanarak çekle birlikte kaçması şeklindeki eylemlerinin sırasıyla hırsızlık ve dolandırıcılık suçlarını oluşturduğu ve bu şekildeki eylemlerine uyan TCK'nın 141/1. ve 157/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve dolandırıcılık suçlarının uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,