Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/4600 K.2018/330

Hırsızlık suçundan sanıklar ... ve ... ...’in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-c ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bakırköy 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 19/11/2008 tarihli ve 2007/547 esas, 2008/322 sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 30/04/2012 tarihli ve 2011/19409 esas, 2012/8717 sayılı ilâmıyla bozulmasını müteakip, yapılan yargılama sonucunda anılan Kanun’un 142/1-c, 143/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 17/12/2012 tarihli ve 2012/540 esas,

2012/1168 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 20/10/2017 gün ve 34-3366-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27/10/2017 gün ve 2017/59768 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede; Dosya kapsamına göre, 19/11/2008 tarihli hükmün sanıklar müdafiin temyizi üzerine bozulduğunun anlaşılması karşısında; 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezasının sanıklar bakımından kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunmasında isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Sanıklar ... ve ... ... hakkında 19.11.2008 tarihinde verilen 1 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünün sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesi tarafından 30.09.2012 tarihinde sanıklar lehine bozulmasına karar verildiği halde, bozma sonrası yapılan yargılamada CMUK'nın 326/son maddesi gözetilmeyerek 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (BAKIRKÖY) 29. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 17.12.2012 gün ve 2012/540 E., 2012/1168 K. sayılı kararın,