Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/6119 K.2018/2074

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlünün, Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2003 gün ve 2002/921 E. ve 2003/41 sayılı kararı ile 21.10.2000 tarihinde işlediği üç ayrı hırsızlık suçundan dolayı 765 sayılı TCK'nın 493/1, 493/1 ve 491/ilk maddeleri gereğince toplam 2 yıl 6 ay hapis ve 943,00 TL adli para cezasının ertelenmesine dair mahkumiyetinin 28.02.2003 tarihinde kesinleştiği ve bu erteli cezanın hükümlünün 27.05.2004 tarihinde işlediği hırsızlık suçu nedeniyle verilen Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2004/582 E., 2007/416 K. sayılı hükmünde 765 sayılı TCK'nın 95/2.maddesi gereğince aynen infazına karar verildiği,

bu kararın Yargıtay 13. Ceza Dairesi tarafından onanarak 22.02.2012 tarihinde kesinleşmesinin ardından asıl kararı veren Ankara 16. Asliye Ceza Mahkemesine yapılan ihbar üzerine mahkemece duruşma açılarak yeniden aynen infaz kararı verildiği, hükümlünün temyizi üzerine Dairemizin 12.12.2013 gün ve 2013/26137 E., 2013/29683 K. sayılı kararı ile, bu kararın hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu belirlenerek,

765 sayılı TCK'nın 95/2. maddesi gereğince erteli hapis cezasının infaz kurumunda çektirilmesine dair kararların, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98 ve 101. maddeleri uyarınca itiraza tabi olduğu ve 5271 sayılı CMK. nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, hükümlünün istemi itiraz niteliğinde kabul edilerek dosyanın mahalline iade edildiği, itiraz mercii olan Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.01.2014 tarihli kararı ile itirazın kabulü ile ek kararın kaldırılmasına karar verildiği,

bilahare savcılığın 5237 sayılı TCK ile 765 sayılı TCK'nın lehe hükümlerinin değerlendirilmesi için uyarlama talebi üzerine, 18.11.2014 tarihli ek karar ile "5237 sayılı TCK, lehe hükümler içermediğinden talebin reddine" karar verildiği, bu karara hükümlü tarafından itiraz edilmesi üzerine Ankara 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2014 tarihli kararı ile itirazın reddedildiği anlaşılmakta ise de.

765 sayılı TCK'nın 95/2. maddesi uyarınca verilecek olan aynen infaz kararı, olağan koşullarda yeni bir yargılama yapılmasını gerektirmemekle birlikte, hükümlünün erteli cezasının, 01.06.2005 tarihinden önce işlenmiş olan hırsızlık suçuna ilişkin olması nedeniyle, 08.02.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 231.maddesi uyarınca hükümlü hakkında bir karar verilmesi istemi üzerine mahkemece verilen ek karar her ne kadar itiraza tabi olsa da;

aynı mahkeme kararında, hükmün kesinleşmesinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK hükümlerinin, hükümlü lehine uygulanıp uygulanmayacağı konusunda da karar verilmiş olması ve bu kararın Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih ve 2005/162-173 sayılı kararında belirtildiği gibi, 5252 sayılı Yasa'nın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun,

sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen kararlar hüküm niteliğinde olduklarından bu hükümlere karşı 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında temyiz yasa yoluna başvurulabilecek olması karşısında, 18.11.2014 tarihli ek kararın bir bütün olarak temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;