Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/6341 K.2018/561

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I- Sanık ... müdafiinin temyiz isteminin incelenmesinde

Sanığın bozmadan 20/06/2013 tarihli duruşmada alınan ifadesinde müdafi istemediğini beyan ettiği gibi, 5271 sayılı CMK'nın 150. maddesinin 2. ve 3. fıkraları gereğince de sanığa zorunlu müdafi atanmasını gerektirecek bir durum bulunmadığı halde, bozmadan önce mahkemenin talebi üzerine atanan müdafi Av. ..., 19/12/2013 tarihli kararı temyiz etmiş ise de, anılan müdafiinin sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyize yetkisi bulunmadığı belirlenmekle; sanık müdafiinin temyiz isteminin, 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Sanık ...'ın temyiz istemi hakkında yapılan temyiz incelemesinde

Dosya içeriğine göre sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen cezaların alt ve üst sınırları aynı olması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.