Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2017/6385 K.2018/4267

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından mahkumiyetine dair 05/05/2014 tarihli hükmün sanık tarafından temyizi sonrasında, Dairemizin 06/12/2017 tarih, 2015/11779 - 2017/13141 E-K sayılı kararı ile mahkemenin hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen kararların düzeltilerek onanmasına, işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan bozma kararı verilmesinin ardından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan verilen bozma kararı yönünden 20/12/2017 tarih ve KD-2014/215840 sayılı itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20/12/2017 tarih ve KD- 2014/15840 sayılı itirazının KABULÜNE, Dairemizin işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan 06/12/2017 tarih, 2015/11779 - 2017/13141 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan, Ereğli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24/05/2013 tarih, 2012/560 Esas – 2013/201 Karar sayılı ilamının kesinleşme tarihinin suçun işlendiği tarihten sonra olduğu, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacağı ancak adli sicil kaydında yazılı olan Kahramanmaraş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2008 tarihinde kesinleşen 2006/803 Esas, 2008/84 Karar sayılı mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,