Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/1150 K.2018/12025

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, temyiz dışı sanıklar ... ve... ile birlikte mağdur ...'nın omzunda asılı bulunan çantayı alıp kaçmaları şeklindeki olayda, sanıkların başka bir suç nedeniyle yakalandıklarında mağdura ait bir kısım ziynet eşyasının sanık ...'nun üzerinde ele geçirildiğinin, bir kısım ziynet eşyasını ise ...e sattıklarını söylediklerinin, ...in sanıklardan aldığı altınlardan bir kısmını başka bir kuyumcuya sattığının, Mehmet'te bulunan ziynet eşyalarının mağdura iade edildiğinin, Mehmet'in kovuşturma aşamasında kalan ziynet eşyasını da iade ederek mağdurun tüm zararının bu şekilde kovuşturma aşamasında karşılandığının,

ancak Mehmet'in altınları satın almak için ödediği paranın iade edilmediğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında hırsızlık suçundan hüküm kurulurken, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.03.2013 gün ve 2012/6-1232 Esas - 2013/106 Karar sayılı kararında da açıklandığı üzere.

4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 763.maddesi uyarınca suça konu eşyayı bir üçüncü kişiye satmak suretiyle zilyetliği devreden sanığın, satıştan elde ettiği menfaati iade etmeden, üzerinde tasarruf yetkisi bulunmayan eşyayı sattığı yeri göstermesi, etkin pişmanlık olarak değerlendirilemeyeceği gibi, eşyanın satın alınan kişiden alınarak mağdura iade edilmiş olması da 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi kapsamında sanık tarafından gerçekleştirilmiş bir iade veya tazmin olarak kabul edilemeyeceği nazara alınmadan 5237 sayılı TCK'nın 168/2. maddesi uyarınca cezada indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından,

hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 142/2-b maddesi uyarınca belirlenen 3 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken 3 yıl 13 ay yerine 4 yıl 1 ay hapis cezasına hükmedilmesi, daha sonraki uygulamalar nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.