Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/1271 K.2019/7107

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 14/11/2013 tarihli kararın tebliği için adı geçenin bilinen en son adresi esas alınarak Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresi ile aynı olan bilinen en son adresine Tebligat Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliği işleminin geçersiz olduğu,

ancak bilahare cezaevindeyken 25/06/2014 tarihinde gerekçeli kararın kendisine tebliğinden sonra yapmış olduğu 01/07/2014 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine ilişkin 03/07/2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;