Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3062 K.2019/8618

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; konut dokunulmazlığını bozma suçu birden fazla kişi ile birlikte işlenmesine karşın sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Adli sicil kaydında Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/09/2007 tarihli, 2006/315 Esas ve 2007/303 Karar sayılı 12/07/2010 tarihinde kesinleşen TCK’nın 197/1 maddesi uyarınca parada sahtecilik suçundan verilen 2 yıl 1 ay hapis ve 25 gün adli para cezasının tekerrüre esas alınması gerekirken sanık hakkında yalnızca 2 yıl 1 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Karşıyaka 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 11/09/2007 tarih ve 2006/315 E.- 2007/303 K. sayılı kararına konu TCK’nın 197/1.maddesindeki parada sahtecilik suçundan verilen 2 yıl 1 ay ve 25 gün adli para cezasına ilişkin kararın mükerrirliğe esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,