Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3120 K.2018/12396

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

30.11.2011 tarihinde sanık hakkında üzerine atılı suçlar bakımından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının 15.12.2011 tarihinde kesinleşmesinin ardından, öngörülen denetim süresi içerisinde sanığın 30.06.2015 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve denetim süresi içerisinde işlenen kasıtlı suçtan verilen mahkumiyet kararının kesinleşmesi üzerine, sanık hakkındaki hükümlerin açıklandığı ve durma süresinin (3 yıl 6 ay 15 gün ) de eklendiğinde zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

I) Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve kasten yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında kamu görevlisine hakaret suçundan Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.07.2007 gün ve 2005/844 E., 2007/581 K. sayılı kararı ile TCK’nın 125/1,3-a maddesi uyarınca verilen 1 yıl hapis cezasına ilişkin hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edildiği, 6. Ceza Dairesi’nin 07.04.2011 tarihli ilamı ile CMK’nın 231. maddesi gereğince değerlendirme yapılması gerektiğinden bahisle, sanık hakkındaki hükmün diğer yönleri incelenmeksizin bozulduğu, mahkemece Yargıtay bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesine aykırı davranılıp ceza miktarı itibari ile sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeyerek yazılı şekilde TCK’nın 43. maddesi uygulanmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması,

Kanuna aykırı olduğundan, hükmün CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca, hakaret suçundan kurulan hüküm fıkrasına "Sanığın 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı gözetilerek neticeten 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sonuç cezanın bu şekilde belirlenmesine" cümlesinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- 19.07.2005 tarihli tutanak içeriğine göre; olay günü saat 04:00 sıralarında devriye görevi ifa eden kolluk ekiplerince sanık ve kimliği tespit edilemeyen şahsın müştekiye ait ikametin balkonunda iken görüldükleri, UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre yaz saati uygulaması da dikkate alındığında, suç tarihinde güneşin doğuş saatinin 05:59 olduğu, gece vaktinin ise saat 04:59'da sona erdiği, bu suretle hırsızlığa teşebbüs suçunun gece vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi,

2- İddianame içeriğine göre sanık hakkında TCK'nın 145. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, sanığa ek savunma hakkı verilmeden belirtilen maddenin uygulanmaması suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,