Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3334 K.2018/8918

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümlü hakkında Bakırköy 2. Çocuk Mahkemesinin 23/05/2014 tarih ve 2014/338 E.- 2014/560 K. sayılı kararı ile TCK'nın 141/1, 31/2 ve 62. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verildiği, hükümlünün mahkumiyet kararının Dairemizin 05/04/2016 tarih ve 2016/2692 E.-2016/6351 K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının talebi üzerine,

hükümlünün eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçu olması ve 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile bu suçun uzlaşma kapsamına alındığından bahisle dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, uzlaşmanın sağlanamaması sonucunda da mahkemece 19/01/2017 tarihli ek kararla durdurulmasına karar verilen suça sürüklenen çocuğun cezasının infazının 28/12/2017 tarihli ek kararla sürdürülmesine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Bu açıklamalar ışığında, suça sürüklenen çocuk hakkında kesinleşen cezasını infazının sürdürülmesine dair 28/12/2017 tarihli kararın, infaza ilişkin olması nedeniyle temyiz kabiliyeti bulunmayıp, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98. maddesi uyarınca çektirilecek cezanın kısmen veya tamamen yerine getirilmesi ile ilgili mahkemece verilecek kararlar aynı Kanunun 101/3. maddeleri gereğince itiraza tabi olduğundan, 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından,