Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3410 K.2019/4766

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.01.2014 gün ve 2013/4354 - 2014/2292 sayılı kararında da belirtildiği üzere suça sürüklenen çocuğun, katılanın yol üzerinde bıraktığı motosikleti çalması şeklinde gerçekleşen eylemi TCK'nın 142/1-e maddesinde tanımlanan hırsızlık suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 142/1-e, 143, 31/2. maddelerinde öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan dava zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Oluşa ve dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun, katılanın yol üzerine park ettiği motosikleti çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nin 142/1-e maddesi kapsamında kabul edilmesi gerekirken, suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 141/1. maddesi gereğince uygulama yapılması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizin 05.11.2014 tarihli bozma ilamından önce verilen ve sadece suça sürüklenen çocuk müdafi tarafından temyiz edilen 11.07.2012 tarihli kararda, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan sonuç cezanın 1 yıl 3 ay hapis cezası olduğu ve aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bozma ilamında da belirtildiği üzere bu cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilerek 1 yıl 3 ay hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, suça sürüklenen çocuğun cezasının 1 yıl 3 ay hapis cezası olarak belirlenmesine karar verilmesi suretiyle yazılı şekilde karar verilmesi,