Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/3808 K.2018/14493

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanığın, belirlenemeyen saatte müştekiye ait eve kapı ve pencerelere zarar vermeden haksız yere elde bulundurulan veya taklit anahtar ile girerek ziynet ve ev eşyası çalması biçimindeki eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/2, 102/3, 104/2. maddeleri ile, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren TCK'nın aynı suça uyan 116/1 ve 66/1-e 67/4, maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5237 sayılı TCK'nın 7/2, 5252 sayılı Kanun'un 9/3. maddeleri uyarınca, zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Kanun hükümlerinin sanık yararına olması ve aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının, suç tarihi olan 01/09/2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 223/8.maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngrülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.