Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/4313 K.2019/9013

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, şikayetçi ...’ün kilitleyerek park ettiği aracını çalması şeklindeki eyleminin; 5231 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suçun hukuki nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-e maddesi gereğince uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydına göre Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2011 gün ve 2010/522 E- 2011/409 K sayılı ilamında yer alan resmi belgede sahtecilik suçundan verilip 28.11.2011 tarihinde kesinleşen 3 yıl hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerekirken, İncirliova Asliye Ceza Mahkemesinin 25.01.2007 gün ve 2006/105 E- 2007/5 K sayılı ilamına konu 765 sayılı TCK'nın 491/1 maddesindeki hırsızlık suçu nedeniyle verilip 12/06/2007 tarihinde kesinleşen 1 yıl 2 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında Aydın 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 15.09.2011 gün ve 2010/522 E- 2011/409 K sayılı ilamında yer alan resmi belgede sahtecilik suçundan verilip 28.11.2011 tarihinde kesinleşen 3 yıl hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına, ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,