KÜNYE
2. Ceza Dairesi 2018/4542 E., 2019/1238 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 28 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suça sürüklenen çocuk
- ...
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
299 kelime·1 dk okuma
Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1- Suça sürüklenen çocuk hakkında 15.03.2009 tarihli katılan ...'a karşı hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, CMK'nın 324/4 maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.
Bozma üzerine yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,
2- Suça sürüklenen çocuk hakkında Ocak 2008 tarihli katılan ...'a karşı hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;
Suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde gündüz vakti evlerinde misafir olarak kalan müştekinin valizindeki 700,00 TL'yi çalması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/3. maddelerinde belirtilen suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık dava zamanaşımının, 27.05.2009 olan ilk mahkumiyet tarihi ile 03.02.2015 olan ikinci mahkumiyet tarihi arasında geçmiş bulunduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2018/4542, K. 2019/1238, 28 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama