Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/4548 K.2019/8846

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Yol üzerine park edilmiş motosikleti çalan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden aynı Kanun'un 141/1 maddesi uyarınca hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Osmaniye 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 21.05.2009 tarih, 2008/554 Esas ve 2009/314 Karar sayılı ilamıyla sanık hakkında TCK’nın 86/2. maddesi gereğince kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 1.860,00 TL adli para cezasının hüküm tarihinde miktarı itibariyle 1412 sayılı CMUK'nın 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve aynı Kanun'un 305/son maddesi gereğince tekerrüre esas olmayacağı,

sanığın suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında tekerrüre esas nitelikte başkaca bir mahkumiyet kaydının bulunmadığının anlaşılması karşısında; kesin nitelikte olan hükümlülüğün tekerrüre esas alınamayacağı gözetilmeden TCK’nın 58. maddesi uyarınca cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi,