Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/4737 K.2018/11566

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca, tebligatın muhatabın bilinen en son adresine yapılması gerektiği, 6099 sayılı Kanun'un 3. maddesi ile eklenen aynı maddenin 2. fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek bu adrese tebligat yapılacağı hükmü karşısında;

yoklukta verilen gerekçeli kararın sanığın sorgusu sırasında bildirdiği adresine tebliğ için çıkartılmadan, sanığın MERNİS adresine çıkartılan ve adresten taşındığı şerhi ile muhtara teslim edilmek üzere yapılan tebliğ işlemi geçerli olmayacağından, sanığın öğrenme üzerine yaptığı 09.04.2018 havale tarihli temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmediğini beyan etmesi,atılı suçu diğer sanıklar .. ve ... ile birlikte iştirak iradesi altında işlediğine ilişkin polise yapılan ihbar dışında bir delilin mevcut olmaması hususu gözetildiğinde, sanığın kullandığı telefon numarası tespit edilerek suç tarihinde sanığın kullanımındaki cep telefonunun suç yeri civarında sinyal alıp almadığı hususunda baz istasyonu araştırılarak,

yaptığı görüşmeler ve kullanılan baz istasyonunun belirlenerek diğer sanıklar ile iletişimi ve suç tarih ve saatinde nerede bulunduğunun araştırılması ile olay yerinden alınan parmak izleri ile sanığın parmak izlerinin karşılaştırılmasının yapılarak sanığa ait parmak iziyle benzerlik gösterip göstermediği hususunda rapor alınıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,