Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/5140 K.2019/9103

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tanıkların beyanlarına göre; iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun birden fazla kişiyle işlendiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK'nın 119/1-c maddesinin, uygulanmaması ve hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 142/2-h ve 143. maddesi uyarınca 7 yıl 6 ay olarak belirlenen hapis cezası üzerinden aynı Kanun’un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 6 yıl 3 ay hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 5 yıl 15 ay hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Tekerrüre esas alınan Sarayköy Asliye Ceza Mahkemesinin 18.11.2014 tarih, 2014/39 - 2014/298 karar sayılı ilamı ile hırsızlık suçundan verilen 2 yıl 4 ay hapis cezasının suç tarihinden sonra 06/01/2015 tarihinde kesinleştiğinin anlaşılması nedeniyle TCK'nın 58/1. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınamayacağı, ancak adli sicil kaydında yer alan ilamlardan Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2012 tarihli, 2012/151-2013/628 sayılı ilamı ile 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan verilen 1 yıl hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak "Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/06/2012 tarihli,