Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/5439 K.2018/12504

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk ...’nin gece vakti saat 21.00 sıralarında müştekinin işyerine diğer temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile birlikte çatıdaki kiremitleri kaldırıp, tahtaları söktükten sonra açtıkları delikten girmek suretiyle 250,00 TL değerinde sigara ve 17,00 TL değerinde bozuk para çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda.

5237 sayılı TCK’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK’nın 491, 492 ve 493. maddelerinde yer alan suçların öğelerinin farklı olduğu, atılı eylemin 5237 sayılı Kanun’un 142/1-b maddesi kapsamındaki hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Kanun’un 116/2-4 ve 119/1-c maddesi kapsamında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve suç tarihi itibariyle soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı bulunan TCK’nın 151/1. maddesi kapsamında mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu gözetilerek,

müştekinin şikâyetçi olması nedeniyle mala zarar verme suçu yönünden 15.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 24. maddesi gereğince uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip, 5237 sayılı TCK'nın 7. ve 5252 sayılı Kanun’un 9. maddeleri dikkate alınmak suretiyle, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 492/1-son, yine yaş küçüklüğü nedeniyle 55/3. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b, 143/1, 31/3, 116/2-4, 119/1-c, 31/3 ve 151/1, 31/3. maddelerinin olaya ayrı ayrı uygulanması,

her iki yasaya göre verilecek cezaların, denetime olanak sağlayacak şekilde ayrı ayrı saptanıp, sonuç cezaların karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma ile denetime olanak vermeyecek şekilde hüküm kurulması,