Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/5592 K.2018/12474

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Rize 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 30.04.2013 tarih 2010/308 Esas 2013/212 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ...., ... ve ... hakkında mahkumiyet kararı verildiği, sanık ... hakkındaki kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği, UYAP’tan yapılan incelemede, 13.06.2014 tarihli ek karar ile adı geçen sanığın 02/06/2014 tarihinde kararın kendisine tebliğ edilmediğinden bahisle infazının durdurulmasına dair talebinin reddedildiği, Dairemizin 16.05.2018 tarihli kararından sonra sanık tarafından gönderilen dilekçenin ve mahkemece talebin reddine dair verilen kararın sanık ...’e tebliğ edildiğine dair belgenin dosya arasına alındığı, ancak.

“Tebligat tarihinde cezaevinde bulunan sanığa tebliğ edilen karar içeriği okunup, anlatılmak” suretiyle tebliğ edilmesinde yasal zorunluluk bulunması karşısında; cezaevi idaresince sanık hakkında düzenlenen 30.06.2014 günlü tebligat belgesi içeriğine göre, tebliğ işleminin CMK.nun 35/3 . maddesinde öngörülen usule uygun olmadığından geçersiz olduğu anlaşıldığından, sanık ...’ün bilinen son adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine, cezaevinde olmaması halinde sorguda verdiği bilinen en son adresine, buradan iade dönerse mernis adresine olacak şekilde) ek kararın tebliği ile,

tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlenmesi,