Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/5857 K.2018/12786

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; 25/02/2008 tarihinde sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 26/06/2008 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 06/02/2009 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle sanığın yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

16/11/2002 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 01/01/2002 olarak hatalı yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüş, sanığın, müştekinin kilitli ve muhkem olan balkona kapı kilidini zorlayarak açıp, içeriden televizyon ve müzik seti çalması şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihi itibariyle sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK’nın 493/1-son maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 102/3 maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/1-b,

66/1-e maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5237 sayılı Kanun'un 7/2 ve 5252 sayılı Kanun'un 9/3 maddeleri ışığında 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin 765 sayılı TCK’nın 102/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık asli zamanaşımına nazaran sanık bakımından daha lehe olması ve 8 yıllık asli dava zamanaşımının, sanığın sorgu tarihi olan 04.03.2003 tarihinden 03.09.2013 tarihli mahkumiyet hükmü arasında gerçekleşmiş olduğu gözetilmeden, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla esasa ilişkin hüküm kurulması,