Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/6670 K.2019/1451

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçu yönünden verilen kararın kesin nitelikte olması nedeniyle itirazın 18/05/2015 tarihli ek karar ile reddedildiği, kararın 03/06/2015 tarihinde suça sürüklenen çocuk müdafiine tebliğ edildiği ve müdafi tarafından süresinde temyiz edilmediğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuğun, mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;