Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/7133 K.2019/2423

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yokluğunda 11.12.2007 tarihinde verilen kararın, 04.02.2008 tarihinde bulunduğu ceza infaz kurumunda tebliğ edildiği, bilahare zararı gidermek isteğine dair 12.03.2008 tarihli dilekçesinin mahkemece temyiz dilekçesi olarak değerlendirilerek, süresinde yapılmayan temyiz isteminin reddine karar verildiği,

19.09.2008 tarihinde verilen bu ek kararın sanığa tebliğ edildiğine dair dosyada herhangi bir bilgi ve belgeye rastlanmadığı anlaşılmakla birlikte, 11.12.2007 tarihli asıl kararın yasa yolu bildiriminde sanığa CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığı gibi, yokluğunda hüküm verilen ve tebligat sırasında başka suçtan Çankırı E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan sanığa “5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesi uyarınca okunup anlatılmadan” yapılan hükmün tebliği işlemi geçersiz olduğundan,

temyiz isteminin reddine dair ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, sanığın eski hale getirme isteminin kabulü ile öğrenme üzerine yapmış olduğu 04.10.2018 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın 16/12/2005 olan suç tarihinde saat 19.00-10.30 arası, iş yerinden bilgisayar kasasını çaldığının iddia edildiği olayda, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde öngörülen cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e, maddesine göre belirlenen 8 yıllık asli zamanaşımının mahkumiyet kararının verildiği 11.12.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,