Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2018/7295 K.2019/9896

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafinin 01.04.2015 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına, eski hale getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olmasına göre, mahkemenin 01.04.2015 tarihli, 2014/24 Esas 2014/422 Karar sayılı ek kararının yok hükmünde bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca, tebligatın, muhatabın bilinen en son adresinde yapılması gerektiği,

bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek buraya tebligat yapılacağı hükmüne karşın; sanığın savunmasında bildirdiği adresten farklı bir adrese çıkarılan tebligatın geçersiz olduğu ve sanık müdafinin öğrenme üzerine yaptığı temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla;

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 günlü ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Verilerin hukuka aykırı olarak ele geçirilip, bundan da yarar sağlanmasının; ekonomik değer taşısa dahi veriyi taşınır mal haline getirmeyeceği, bu itibarla; sanığın Knight Online oyundaki katılana ait karakteri hukuka aykırı bir şekilde ele geçirmesi eyleminin, sadece 5237 sayılı TCK'nın 244/2-4. maddesindeki bilişim suçunu oluşturacağı gözetilmeksizin, suç vasfında yanılgıya düşülerek ayrıca yazılı şekilde TCK'nın 142/2-e maddesi gereğince hırsızlık suçundan da hüküm kurulması,