Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10296 K.2019/12676

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Dosya içerisindeki olay yeri inceleme raporu, görgü tespit tutanağı ve olay yeri krokilerine göre, büyükbaş hayvan hırsızlığının yapıldığı ahırın üst katında hayvan bakıcısının kalmakta olduğu evin bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanığın mağdura ait ahırdan 6 adet büyükbaş hayvanı çalması şeklindeki eyleminin bina veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında hırsızlık suçunu oluşturduğu, suç tarihi itibari ile 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından sanığın lehine olan ve eylemine uyan 6545 sayılı Kanun ile getirilen değişiklikten önceki haliyle TCK'nın 142/1-b. maddesi uyarınca hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-h. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2- İddianamede, sanık hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 145. maddesinin uygulanması talep edildiği halde, sanığa anılan maddenin uygulanmaması ihtimaline binaen ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilerek CMK’nın 226. maddesine aykırı davranılması,

3- Kabule göre de;

İddianamede sanık hakkında TCK'nın 142/2-g. maddesinin uygulanması talep edildiği halde ek savunma hakkı verilmeden sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 142/2-h. maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,