Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10390 K.2020/441

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık müdafiinin temyiz talebi üzerine kararın sanık lehine bozulması nedeniyle CMK'nın 330/1. maddesi uyarınca dosyanın Yargıtay'a gidiş dönüş masraflarının sanığa yüklenemeyeceği ve kurulan 19/03/2019 tarihli hükümde dosyanın Yargıtay’a gidiş dönüş masrafının alınmadığı, bozma sonrası yapılan yargılama giderinin ise sanıktan alınması gerektiği nazara alınarak, yargılama giderinin sanıktan alınmasına dair verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 09/05/2017 tarihli ve 2015/13-156 Esas, 2017/256 Karar sayılı kararı ile dairemizin uyum gösteren kararları da nazara alındığında; sanığın müştekinin kamyonetinden takdiri kıymeti 20 TL olan oto teyp başlığını çalması biçimindeki eyleminde; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Dairemizin 04/12/2018 günlü ve 2016/13266 E., 2018/14748 K. sayılı bozma ilamından önceki hüküm yalnız sanık tarafından temyiz edildiğinden, sanık hakkında bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda tayin olunan cezanın 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi gereğince 11 ay olarak infazına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanığın sonuç olarak 11 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,