Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10410 K.2019/18573

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle sabıkası bulunmayan sanık hakkında TCK’nın 62, 50, 51 ve CMK’nın 231. maddelerinin uygulanmama sebebi olarak gösterilen “sabıkalı oluşu” şeklindeki gerekçe yerinde değil ise de; sanık hakkında takdiri indirim, erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri değerlendirilirken, sanığın suçtan dolayı pişmanlığının görülmediği, suçlunun kişiliği ve ileride bir daha suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığı şeklindeki gerekçelerle yazılı şekilde uygulama yapılmasında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki 2 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-24.10.2019 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK’nın 165/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Kabule göre de;

Hükmün gerekçesinde, “suçun işleniş biçimi, suç konusunun değer ve önemi ile sanığın kast ve saiki” gerekçe gösterilerek temel cezanın alt sınırdan tespit edildiği belirtildiği halde, sanığın 6 ay hapis ve 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturulması,