Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/10638 K.2020/622

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1. Müştekiye ait eşyaların sanıkta ele geçmesi, sanığın aşamalardaki ifadelerinde suça konu eşyaların ailesine ait olduğunu beyan etmesi ve satın aldığına dair herhangi bir savunmasının da bulunmaması karşısında, oluşa ve dosya içeriğine göre, sanığın eyleminin TCK'nın 142/2-h maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2. Sanık hakkında, adli sicil kaydında yer alan Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/550 E., 2012/1188 K. sayılı ilamına konu hırsızlık suçuna ilişkin mahkumiyet hükmü tekerrüre esas alınarak, TCK'nın 58. maddesi uygulanmış ise de.

02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, bu kapsamda tekerrüre esas alınan ilam ile ilgili uyarlama yargılaması yapılmak suretiyle Konya 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.03.2018 tarihli ek kararı ile uzlaşmanın sağlandığından bahisle sanık hakkında düşme kararı verildiği dikkate alınarak,