Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/11126 K.2020/68

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının, 25/06/2015 tarihli temyiz talebinin, sanık hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik ve sanık lehine olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve 2014/140 E. 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

A-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

B-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya kapsamına ve kollukça düzenlenen 27/06/2014 tarihli CD çözüm tutanağına göre; sanığın yüzünü kıyafeti ile kapatarak iş yerinde hırsızlık olayını gerçekleştirdiği, bu nedenle eşkal bilgilerinin tespit edilemediğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-f maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturacağı değerlendirilmeden, suç vasfının belirlenmesinde yanılgıya düşülerek sanık hakkında, suç tarihi itibariyle henüz yürürlükte olmayan, TCK'nın 142/2-h maddesi uyarınca yazılı şekilde hüküm kurulması,