Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/11236 K.2019/18882

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, eski otogar içinde bulunan aydınlatma direklerini keserek çalmaya teşebbüs etmesi şeklinde gerçekleşen eyleminin, TCK’nın 142/1-e maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfında yanılgı sonucu aynı Kanun’un 141/1. maddesi ile uygulama yapılarak sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık hakkında tekerrür uygulamasına esas alınan Mersin 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.01.2015 tarih ve 2014/675 Esas, 2015/13 Karar sayılı ilamında sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı gözetildiğinde, hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58/7. maddesi gereğince “Mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutulmasına karar verilmesi,