Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2019/11401 K.2020/802

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Sanıklar ... ve ... hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 22.01.2013 tarih ve 2012/6-1431 E ve 2013/18 K sayılı kararı ile 2012/13-1444 E ve 2013/305 K sayılı kararında kabul edildiği üzere, hükümde sanıkların mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, ayrıca tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek olmadığı, bu nedenle mahkemece sanıklar hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesine rağmen tekerrüre esas alınan ilamlar kararda gösterilmemiş ise de bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında atılı suçlardan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

1-Sanığın aşamalardaki savunmalarında üzerine atılı suçları işlemediğini beyan etmesi karşısında, diğer sanıklar ... ve ...’ın soyut ve tutarlı olmayan suç atma niteliğindeki beyanları dışında, sanığın atılı suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeter nitelikte, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 151/1. maddesi gereğince mala zarar verme suçundan hüküm kurulurken, seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildiği halde TCK'nın 50/2. maddesine aykırı olarak tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi,